بي دروغ پيش از اين اورهان پاموك رو نمي شناختم. يعني آثارش رو نخونده بودم . حتي نمي دونستم دو كتاب از او به فارسي ترجمه شده و حضرت ايشان سفري هم به ايران داشته اند. چقدر اين چند سال تنبل شده ام .يادم باشد "قلعه سفيد" را بخوانم و"زندگي نو" را. البته شك ندارم از همين امروز خيلي ها شروع كرده اند به ترجمه نوشته هايش و از همين فردا خيلي ها قمپز در مي كنند كه در فلان تاريخ در فلان كافه يك فنجان قهوه تلخ با پاموك خورده اندو از همين هفته هم جلد و محتواي نشريات ادبي و كشكولي ما پر مي شود از عكس ها و مصاحبه ها و نقدهاي واقعي و دشتكي!

حالا هم عرب ها نوبل برده اند هم ترك ها . شايد ديگر نوبت ايران باشد . ايران كه مي گويم منظورم زبان فارسي است. زباني كه خيامش  را همه مي شناسند و مولوي اش در همين ساليان نو باز شناخته شده و شايد از همين معبر جهانيان به اهميت اين زبان پر بار پي ببرند و ديگر حداقل براي من فرقي نمي كند نماينده اين زبان محمود دولت آبادي باشد يا بهبهاني يا حتي مرادي كرماني!

حالا ديگر لابد پاموك به جايزه دلاري اش مي انديشد و دولت ترك خشمگين از جهاني شدن يك نويسنده مخالف است و دوستان آثار بارگاس يوسا در حسرت خط خوردن مجدد نام او.

براي ديدن عكس هاي مختلفي از اورهان پاموك به اینجا مراجعه كنيد.

براي خواندن گفتگوي او با جام جم اینجارا كليك كنيد.

براي يافتن لينك هاي مرتبط هم تادانه را بخوانيد.