از غزه تا قانا

از صعده تا سن کیانگ

در عصر ترس خورده جهان

" انسان" خط خورده است

فرقی هم نمی کند

در جغرافیای کجا

وقتی سنان

پاسخ انسان باشد

 پایان آرزو

چشمها خيره به در

گوش پيوسته به هوش

تا مگر بانگ غزل

با هماغوشي باد

به خروشاني رود

با همه عشق و اميد

به هواخواهي بيد

مست با خود ببرد

  *   *    *

در حوالي سحر

كوچه چندم عشق

نرسيده به اذان

دست در دامن گل

با حريفي همه رند

نشئه اي خاطره خيز

بي مي و جام وسبو

نم نمك خيس عرق

خلسه ها در پي هم

فالي از راه نظر

تا سحر نوش به نوش

عقده ها باد هوا

آرزوها سپري

مست تا روز دگر

...!

عشق دلباخته در پای تو شد یا عباس

عاشقی محو تماشای تو شد یا عباس

از صدای  عطش   و سوز دل   طفلانت

آب شرمنده ی لبهای تو شد یا عباس

 برای ورود به دهه پنجم عمر

خسته؛

از سكوت شب و بيداري

زنده؛

براي آغازي تكراري

 و منتظر؛

تاصدايي بشكند

اين سكوت ادواري

واين بار نيز

به دلبستگي پوچ

به سراب

 جهالتي تكراري

و ريسماني پوسيده

و به اشتباهي عميق

گره زده ام _

دستان تاول زده را

و باز مانند هميشه

خواهم رفت

 براي هميشه

وديگر هيچ...

آه اگر تو نباشي!

اين قطعه بر گردان شعري فرانسوي است كه به سعي مشترك  پديد آمد . حالا  که چند وقتي است به روز نشده ايم   تقديم دوستان مي كنم.

آرزوهاي خيس

 از خنكاي ايوار-

تا تيغ آفتاب

چشمي به جهان

 با مردماني اميدوار

 لبريز آرزوهاي خيس

صبح مي آيد به خلوت من

و عشق در سكوت-

حل مي شود

 حافظه ام را به باد مي سپارم

تا همه چيز را از ياد ببرم

 چه خلوت شيريني !

تو را در اوج

تورا در قله مردي

تورااز سالها پيش

پنهان تماشا كرده ام

تورا با عشق...

ودر نهتوي اندوه وفراق

تورا در ماه

تورا با مهر

مي پرستيدم

وليكن...

سخت حاشا كرده ام

تورا در اوج مي خواهم

تو را در اوج مي بينم.

         در ازدحام غربت مي لولم

                            نفس بريده

                                      گريبان چاك

               دل  تنگ یک بهانه ام

                      قطرات نگاهم به اشتياق

                      مي رود شتابان در خاك

طوری نیست

یا اصلاً شما شاید خوشتان نیاید

ولی من دزدیدم

سرم را یعنی

تا از دست این مگس­ها و خنجر

یعنی پول جیبت را

تا برایت حلقه

و انگشت­هایش

تا هیچ امضایی نباشد و شعری که نتواند

و شلاقی که پایین بیاید

گربه­ای از دیوار

که می­ریزد

طوری نیست

ولی آخرش باور می­کنی

که تو چیزی نداشته­ای

که من

یعنی همین که شعر می­گویم.

بي تو اين خانه خموش است بيا

خلق را خانه بدوش است بيا

حلقه بر در زن و زين بيش ميازار مرا

حلقه ي بندگي عشق به گوش است بيا

 در همين نزديكي  به پايان خواهم رسيد

آه اي روزهاي رفته!...

چه اندازه من پرم

از اندوه فرداهاي نامعلوم.

   - "پشت همین پیراهن پاره ی  پارآویز

ایستاده ای!

بگو که می گشایی

ولب - که می بویی

و گیسو- که می پیچی" و می پیچد باد

و گوژ پیر بی دندان – که می پیچد

و می شکاند – ناخن، آیینه می شکند دل

شولای درد بر قامت زمین

چگونه گام

با اندام بی پا

راه

با این هزار تو ، هزار لا

آب

از این مشک خشک

خنده

با این داهول بی دهان

وچشمی که هی می پرد

و دستی که معطل است

ناگهان پنچه می کشد به صورت زن

رها می شود زن – شلال گیسو

-          " من اما گناهی نکرده ام هنوز

جز کاغذی مچاله _ که خوانده ام در چشم او خواهشی

نمی دانم او گفت یا من

سر همین پیچ کوچه

یا وقتی

که  پیرهنت را پهن می کردم

از دیوار همسایه

او دیوانه شد یا من چیزی گم کردم

گم شدم یا باید ...همین که تو می گویی

من اما هنوز گناهی..."

نگاه میدراند پیرهن

و شلاق که پایین می آید

پایین و هی پایین صدای زن:

      -   " من اما هنوز گناهی ..."

      -   " هی هی چه دریده ، فاش و فاحشه

آبرو می دهی بر باد..." که می پیچد بازو

می شکند دست ، پنچره

      -  " هی هی حیا را.لکاته دامن را"

ور می چیند لب و می خندد:

      - "مرد دیر عاشق من

بگو که گفته ای از دوستی از دست-که می فشاری"

می فشارد گلو

نیست در خانه کسی

مرد دیر عاشق که همیشه دیر می آید

ونعش این زن

 که می خندد بی دهان و می گرید

گوژپیر بی چشم

دردستش اما، کاغذی مچاله

که نخوانده است ونمی خواند

 هرگز!

یک کلام ؛بگو عاشقم!کار سختی نیست!

پنج دقیقه تا مرگ،دیــــــوانه وقتی نیست

چوبه بردوش من می گذارند،مسیحم انگار!

اااه!به من چه که دراین زندان درختی نیست

اینگونه که لبخند را می کشندش زنجیـــــر

آی دخترعاشق... نه افسوس بختی نیست

یک دقیقه فقط مانده،توازچه میترسی مرد؟

یک کلام؛ بگو عاشقم! کار سختی نیست.

یک توضیح کوچک:
حرف روی در مصرع دوم به اعتبار مصوت بعدی مجوز تغییر یافته است . اجازه این کار را از شیخ اجل گرفته ام.

مدت هاست با خودم خلوت كرده بودم و حالا كه آمده ام در سوگ مجتبي ايماني نسشته ام. مجتبي ديروز در حادثه تصادف اتومبيل در جاده تهران-  قزوين به همراه همسرش درگذشت. اين شعر بازتابي از اندوه من است.

  
آتش در شلال گيسو

وچنگ بر گونه هاي خشك

بي آنكه آفتاب را ببينم

بي آنكه عشق

خودم را گم مي كنم

در كوچه هاي بي قرار

شهر در خواب است

ديگر چه فرقي مي كند

شعر بگويم

يا چراغي بيافروزم

هي با توام

زمستان نارس!

گريه هم بهانه قشنگي است

وقتي كه" بهار باد" را گوش كني

يا"شب، سكوت،كوير"

يا حتي "تئودراكيس"

چرا هي دلم مي خواهد

سراغي از دوستان قديم بگيرم

همين جمعه شايد...

آه زمستان ملول

حداقل بگذار

دستانم را "ها" كنم

چه عاشورايي بايد باشد

اين شانه هاي گل ماليده

و هاي هاي  ...
حالا هي بگو

هيچ اتفاقي نيافتاده است

دلم پژاره مي كند؛ اما

جاي يك نفر خالي است

راستي

تازگي ها "مجتبي" را نديده اي؟

ادامه مطلب

هلهله زنان ایلیات

نوید روژان دیگری است

آدیای عشق

هانای بهاری

ری رای غزل های باران

زیباترین نام خورشید

تمام تبسم تو سهم من

تمام واژه صبح ارزانی تو

"سیت بیارم"

"سیت بسازم"

دختر ترانه های کهن

در رقص سرچوپیانه زنان زاگرس

گیسوی خیس تو

امتداد گل واژه اریبهشت است

و فرصتی برای بهار

تا معنی شکفتن را بیابد

و آسمان نیز

آبی ترین لحظه اش را

این هم شعر نه چندان تازه ام! نذر امام زمان(عج) ؛  خوشحال می شم نظر شما رو درباره این شعر بدونم . 

انگار چشم ها نمی دید ، راهی هم نبود

درهم تنیده سنگ با موج ، شیون با سرود

وناگهان شکست قامت شقایق در هبوط

 میان این زخم و فصل درد و حجم دود

و بعد سقوط در هرچه ناممکن! ... ویا

حلول حیرتی در اندام این روزان کبود

حتی به شعر هم نمی شود اطمینان کرد

باید که ذوب شوی تا بگذری همراه رود

...وشاعری که باز با لهجه ای مبهم سرود

چقدر دیر آمدی مرد رویاهای زود !

خیلی خب بابا !اینقدر پیغام پسغام نفرستید که شعرهامو هم رو وبلاگ بذارم . آخه مگه فرقی هم می کنه ؟ وقتی که هیچ کی منتظر هیچ کی نیست خوندن این شعرها چه فایده ای داره ؟ به هرحال اینم شعر تازه!

چقدر به تو گفتم دنبالم نیا

چقدر گفتم سر همین چارراه بمان

تا همه آن قرارهای بی ساعت

بگذرند از لاین بی حوصلگی

اصلاً چرا این همه این پا آن پا

میان ما که دیگر رازی نیست

پس چرا هی می گویی :

هیس!

شاید کسی پشت همین دیوار

شاید هم پشت ماه صفر

و اصلاً شاید همین تو...

راستی گیلاس هم بهانه خوبی است

تا باز گم شویم

میان بلورهای مه گرفته

و کسی از دور

 برای ما هی فوت بکند!

                                                ومن همه اين ساليان فقط سوخته ام.

از دوستم فرهاد ظهراب شنیدم که در همین هفته مراسم سالگرد شاعر صمیمی زنده یاد بهمن کرم الهی برگزار شده است . گویا دوستان قدیمی در منزل شاعر جمع شده و تا پاسی از شب به یاد او شعر خوانده  و یا از شعرهای صمیمی او گفته اند . برای من یاد او پر از حسرت و دریغ است چه آن که بی هیچ تعارفی بهمن زلال ترین شاعر لرستان و نزدیک ترین رفیق واژه هایم بود . ناخودآگاه یاد شعری افتادم که همان زمان در سوگ او گفتم :

همه ماجرا همین

پشت پلک ظهر شنبه

کسی، بهمن را

ندیده است

دیگر چه فرقی می کند

از دیروز بکویم

یا همه آن همهمه های همیشگی

از ماه شکسته در محاق

و یا قرارهای بی ساعت

این روزها مرگ عادت ساده شاعرانست

بهمن هم که رفته است

و تازه حالا ما...

از امروز می خوام زمزمه هام رو اینجا بیارم . اگه نظری راجع به شعرهام داشتید خوشحال می شم بدونم. میدونید چیه بدی کار من اینه که شعر هام رو هیچ وقت جایی چاپ نمی کنم و یا جایی نخوندم اما حالا که سراغ وبلاگ نویسی اومدم هرازچند گاهی بعضی از سیاه مشقام رو اینجا میذارم . شاید یه روز اصلآ ...

سالها پیش که مولود خزان شاعر پریشان خرم آبادی سرود: آماس!آماس!کمی با ما بماس! در یادداشتی شعر ایشان را نمونه ای از حادثه ای شمردم که در شعر فارسی اتفاق افتاده است، بسیاری البته نقد بنده را طنز تلخی دانستند که یا شاعر را دست انداخته ام و یا شعر معاصر را! اما به هر حال در این سالیان تئوری های وارداتی، ابداعات فردی! و موج سازی در شعر تعاریف جدیدی را شکل داده است که یکی اش می شود شعر کانگریت، یکی شعر حرکت، یکی شعر اشتراکی! یکی شعر چند صدایی و یکی هم شعر صوت! یا شعر معنا گریز و یا شعری که از واژه می گریزد و جز واژه نیست مثل همه آن شعرهایی که صاحب تاریخ مذکر می گفت و در شکل امروزی ترش می شود همین شعرهایی است که در فصلنامه وزین شعر-دستپخت شاعر خوبمان  جناب مصطفی محدثی خراسانی- به عنوان شعر امروز ایران معرفی شده است.

شعرها را که خواندید به این سؤال ساده ...